Flytande øyar og mange tissar

Stad: Puno - relativt usjarmerande by ved Titicacas bredder
Kom: fredag klokka halv seks om morgonen
Reiser: laurdag klokka halv fire
Har sett: Flytande øyer, faste øyer og tissar i ulike storleikar

Reisefølget på tri; Guri, ein sveitser som heiter Frank og meg sjølv kom trillande inn til Puno med ein Cruz del Sur-buss grytidleg fredagsmorgonen. På busstasjonen blei me overfalt. Me blei ikkje rana, men overfalt av ein mann som absolutt ville selje oss ein tur til nokre øyer på Titicacasjøen. Då me til slutt takka ja, hadde me halvanna time på å få plassert oss på eit hostel og jakte på mat. Det blei ikkje mykje søvn den dagen heller.

Turen var verdt det. Første stopp var ein haug flytande øyer. Dei hadde eit indiansk folkeslag laga for å sleppe unna dei slemme og krigerske Collaene for 600 år sidan. Collaene ville nemleg halde det første folkeslaget som slavar i gruvene sine. Dermed stakk dei til sjøss med sivbåtar, som dei seinare klarte å utvikle til flytande øyer (veldig kjapt forklart). No bur dei framleis der, og i tillegg til å drive med fiske, landbruk på fastlandet og oppdrett av sjøfugl, så tek dei i mot bataljonar med turistar kvar einaste dag. Eg ignorerte det-er-rart-å-springe-rundt-å-ta-bilete-av-rare-indianarfolk-i-lag-med-alle-dei-andre-gringoane-kjenlsa og knipsa i veg i hytt og gevær.

Etterpå gjekk turen vidare til ei anna øy. Den båtturen/søvnen tok to timar. På den andre øya var det bratt, terasselandbruk og mykje suvernirsal. Mennane som var ugifte sprang rundt med raude og kvite hetter, medan dei som var gifte hadde skifta til ei heilt raud hette.

Det som er kjekt med å reise slik i turgruppe er at ein møter er fleire folk som er på reisefot. I tillegg til sveitseren så blei me kjent med Emma (litt irsk, og litt frå ei øy i den engelske kanal). Ho hadde lest om eit fertilitetstempel ikkje langt unna Puno. Sjølv om ingen av oss har nokre store planar om å formere oss med det første, så måtte tempelet så klart undersøkast. Fertilitetstempelet var ein ruin med ein haug med steintissar inni. I midten var det ein ekstra stor tiss. Den satte damene som ikkje klarte å produsere ungar seg oppå og prøvde å tøme chicha (gjæra maisdrikk) ned i ein sprekk framfor. Dersom dei traff blei det unge. Me tok ikkje sjansen på å gjera det same (ein veit aldri med slike ting) - ikkje hadde me chicha eller cocablad heller, så det fekk halde med bilete. Dei blir lagt inn så fort eg kjem til den knirkete datamaskina mi i Lima.
Om eit par timar set me oss på bussen som tek oss til Nazca. Der håpar me på å sjå nokre mystiske linjer i bakken. Det betyr småfly!ç

Til slutt vil eg minne om at guri sine lesarar er mykje flinkare til å kommentere på bloggen enn det de er! Eg tørstar etter å vita kven som eigentleg les denna sida, og kva de synest om han...